Gde to igraju Orlovi? Azerbejdžan - Sovjetski uticaj, enormno bogatsvo...

Fudbaleri reprezentacije Srbije nalaze se u Bakuu, glavnom gradu Azerbejdžana, koji će biti mesto susreta dve selekcije u trećem kolu kvalifikacija za Svetsko prvenstvo u Kataru 2020. godine.

Sa sportskog stanovišta znamo mnogo, ali sada vam donosimo i neke zanimljive stvari o ovoj prelepoj zemlji.

Naredni rival „Orlova“ je po uređenju republika, nalazi se na prelazu između jugozapadne Azije i istočne Evrope te se tako smatra evroazijskom zemljom.

Azerbejdžan ima 9. 477.100 stanovnika, najveći i glavni grad je Baku, a svoju samostalnost je stekao tek 1991. godina, kada je došlo do raspada Sovjetskog saveza.

Najveća država u regionu južnog Kavkaza predstavlja jednu od atraktivnijih destinacija, budući da predstavlja fenomenalan spoj tradicionalne i moderne arhitekture, a Kaspijsko jezero (najveće jezero na svetu, koje se zbog svoje veličine u žargonu još naziva i  “Kaspijsko more”) mami turiste širom sveta.

Azerbejdžan je između ostalog jedna od bogatijih država na svetu, ima tu privilegiju, da je njeno zemljište i Kaspijsko jezero prebogato izvorima nafte. Više od 80% BDP-a zavisi od proizvodnje i prodaje naftnih derivata.

Što se tiče službenog jezika, azerski govori 95% stanovništva, a zahvaljujući tekovinama Sovjetskog Saveza, u velikom procentu se govori ruski, mada se mlađi naraštaji sve više okreću Zapadu i sve više se može čuti engleski jezik na ulicama azerbejdžanskih gradova.

Istorija obeležena “Sovjetskom čizmom”

Područje Azerbејdžana su u 8. veku p.n.e. naseljavala plemena Medijaca. U 7. veku naše ere, dok je ovo područje bilo pod vlašću Persije, osvajaju ga Arapi, koji sa sobom donose islamsku kulturu.

Kroz njegove granice prolazile su mnogo vojske, između ostalog i vojska Aleksandra Velikog, a prvi put naziv Azerbejdžan tj. Aderbagjanom, pojavljuje se tek početkom 20. veka.

Od 15. do 18. veka ovim područjem prožimaju se osmanski i persijski uticaji. Od 17. veka nakratko je pod vlašću Persije, koja je vladali sve do Persijsko-ruskog rata (1804—1813), nakon kojeg je mirovnim ugovorom ovo područje predato Rusiji. Granica koja je tada nastala održala se do danas.

Nakon Oktobarske revolucije 1917. godine, u Azerbејdžanu deluju radnički sovjeti. Sovjetsku su vlast uz pomoć Britanaca 1. juna 1918. godine srušili musavatisti, pripadnici azerbajdžanske muslimanske demokratske partije „Musavat” (Jednakost), koji su proglasili nezavisnost države.

Od maja 1920. ponovo je pod vlašću Sovjeta, a Azerbејdžan postaje Sovjetska Socijalistička Republika Azerbејdžan, sve do 1991. i konačnog osamostaljenja.

Upravo taj uticaj Istočnog bloka, može se videti i dan danas u pojedinim segmentima života, pogotovu starije populacije azerskog stanovništva.

Počevši od nastanka pa do danas, za ovu kavkazku zemlju tipičan je autoritarni režim vlasti na čelu sa porodicom Alijev, koja se nalazi na čelu države punih 30 godina.

Prvi predsednik Azerbejdžena bio je Hejdar Alijev, koji je bio veliki prijatelj srpskog naroda, i kao takav ima spomenik u Tašmajdanskom praku, dok je trenutno na vlasti njegov sin Ilham Alijev.

Azerbejdžan voli fudbal, ali mu ne ide…

Za ovu zemlju kao i za mnoge bivše sovjetske republike karakteristični su uspesi u individualnim sportovima kao što su šah, džudo, boks, gimnastika, rvanje. Futsal ima neviđenu ekspanziju, ali kao i većini naroda Azerima je fudbal najvažnija sporedna stvar na svetu.

Najviše medalja na najvećim svetskim takmičenjima Azerbejdžan je osvojio u džudou, a posebno se ističe Elnur Mamida koji je osvajao zlatne medalje i na Evropskim prvenstvima i na Olimpijskim igrama.

U nedostatku talenta za kolektivne sportove, ova republika je posegla za naturalizovanjem sportista širom sveta.

Taj trend se najviše osetio u segmentu futsala što je omogućilo Azerbejdžanu da ostvare odličan rezultat, četvrto mesto na Evropskom prvenstvu u 2010. godine, dok je futsal klub Dina Moskva ozbiljan konkurent u evropskim okvirima.

Što se tiče fudbala, u ovoj zemlji taj sport nema premca što se tiče popularnosti, iako ne daje skoro nikakve rezultate.

Zanimljiv podatak da je u periodu od 2014-2017. godine na klupi Azerbejdžana sedela legenda jugoslovenskog i hrvatskog fudbala Robert Prosinečki. Ali ni popularni „Žuti“ nije uspeo da napravi korenite promene.

Od samostalnosti još uvek nemaju plasman na veliko takmičenje, a za zlatne godine azerbejdžanskog fudbala uzimaju se 60-te godine prošlog veka, kada je značajan broj fudbalera u timu Sovjetskog Saveza dolazio iz ove zemlje.

Iako nisu “spretni” u sportskim disciplinama, to se ne može reći za njihove organizacione sposobnosti. Azerbejdžanci u poslednjih nekoliko godina forsiraju organizaciju brojnih sportskih manifestacija. A koliko su ambiciozni uspešni može se videti na primeru trke u Formuli 1 za Veliku nagradu Bakua, koja iz godine u godinu pomera granice.

Tako da je sigurno da će naši reprezentativci imati fenomenalan tretman!

Utakmica između reprezentacije Azerbejdžana i Srbije na programu je u utorak na Olimpijskom stadionu u Bakuu, sa početkom od 18 sati.

Da li Srbiju očekuje osvajanje nova tri boda, na putu ka Svetskom prvenstvu u Kataru 2020. godine?

Piksi ne podleže euforiji: Dovoljno su pametni da znaju da nema lake utakmice!

Obavezno pogledajte:BRAVO PIKSI – BRAVO MITROGOL! | Fudbalski kutak: Udarac iz ugla #48