PRIČE IZ KRAJA Princ sa Neretve koji se na skandiranje navijača - pokupi i ode!

Fudbal, bilo klupski, bilo reprezentativni, je nekako uvek u fokusu. Kako i ne bi bio kada je to “najvažnija sporedna stvar na svetu”. Taman kada pomislimo da je to “otrcana” fraza, desi se neka magija na terenu koja nas sve izbaci iz koloseka i podseti zašto ga toliko volimo.

I to je jedan od razloga zbog kojih vam donosimo novu “Priču iz kraja”, o još jednoj legendi jugoslovenskog fudbala.

Naš današnji junak je Dušan Bajević, nekadašnji jugoslovenski fudbaler, a sadašnji fudbalski trener. U kratkim crtama – jedan je od najboljih i najpopularnijih hercegovačkih fudbalera, a sa 164 gola drugi je jugoslovenski prvoligaški strelac svih vremena.

Tik iza legendarnog Slobodana Santrača. Pa, krenimo redom.

Bajević je rođen u Mostaru, 10. decembra 1948. godine, a karijeru je započeo u mostarskom Veležu, kod trenera Sulejmana Rebca. Za Velež je odigrao oko 400 utakmica i postigao 170 golova u periodu od 1967. do 1975. godine, a onda prešao u grčki AEK, sa kojim je osvojio dve titule šampiona Grčke.

Međutim, Bajević se u Velež vratio 1981. godine i u ovom klubu ostao do kraja karijere, 1983. godine.

Kada se radi o nacionalnom timu, za reprezentaciju Jugoslavije je odigrao 37 utakmica i postigao 29 golova. Bio je učesnik Svetskog prvenstva u Nemačkoj 1974. godine, a na utakmici protiv Zaira, koju je Jugoslavija pobedila sa 9:0, postigao je tri gola i i te kako skrenuo pažnju na sebe.

Između ostalog, Bajević drži rekord po broju golova za reprezentaciju Jugoslavije u jednoj utakmici, pošto je u meču protiv Venecuele pet puta zatresao mrežu rivala. Najuspešniji je bio u sezoni 1969/70, kada je sa Santračem podelio prvo mesto na listi najboljih strelaca sezone, sa 20 golova.

Trenerska karijera

A, kako je to izgledalo van fudbalskog terena? Neposredno po završetku igračke, počeo je karijeru fudbalskog trenera, u Veležu, s kojim je 1986. godine osvojio Kup Jugoslavije, tadašnji Kup maršala Tita.

Velež je u finalu pobedio zagrebački Dinamo sa 3:1, a 1987. godine igrao je u finalu. U AEK se, kao trener, vratio 1988. godine i iste sezone je sa ovim klubom osvojio titulu prvaka Grčke, prvu za AEK posle 10 godina. AEK je pod Bajevićevim vođstvom bio prvak Grčke još tri puta uzastopno 1992, 1993, i 1994. godine.

Bajević je 1997. godine postao trener Olimpijakosa, s kojim je iste sezone osvojio titulu prvaka Grčke, a 1999. godine i duplu krunu. Posle Olimpijakosa kratko se zadržao u solunskom PAOK-u, kome je doneo Kup Grčke 2001. godine.

U AEK se vratio 2002, a iako je sa klubom ponovo postigao zapažene rezultate u Ligi šampiona, Bajević je zbog pritiska napustio klub. Ponovo je seo na klupu Olimpijakosa, s kojim je iste sezone, sa deset osvojenih bodova u grupi, bio nadomak plasmana u drugu rundu Lige šampiona, ali je zato „dogurao“ do četvrte runde rundu Kupa UEFA.

Čini se da mu je Grčka suđena, ali…

Bajević i Zvezda – neuspela priča

U maju 2006. preuzeo je funkciju šefa stručnog štaba Crvene zvezde, sa kojom je osvojio jesenju titulu sa čak 14 bodova prednosti nad Partizanom. Za vreme utakmice sa novosadskom Vojvodinom, 10. marta 2007. godine, ustao je i uputio se ka svlačionici, iako je do kraja meča ostalo 20 minuta. Podneo je ostavku posle te utakmice.

Ili je možda bolje reči – navijači su ga “naterali” da podnese ostavku. Iako je veći deo prvenstva “bežao” Partizanu i po deset bodova, usledila je serija nešto lošijih rezultata, a navijači su polako gubili strpljenje.

Iz tog razloga, Bajević je napustio teren, a onda i sam klub. Nakon skandiranja “Dušane odlazi”, “Princ sa Neretve” je to, zaista, i uradio.

Nakon beogradskih crveno-belih, ponovo se vraća u Grčku, ovog puta na klupu solunskog Arisa, sa kojim je u sezoni 2007-08 napravio odličan rezultat pošto je u nacionalnom šampionatu Grčke svoj klub doveo do četvrtog mesta, a u nacionalnom stigao je do polufinala.

U novembru 2008. godine Bajević je preuzeo atinski AEK. Ovo je bio treći mandat srpskog trenera na klupi atinskog kluba. Vodio ga je od 1988. do 1996. godine, zatim od 2002. do 2004. godine. U avgustu 2010. napadnut je na terenu od strane navijača AEK-a posle poraza svog tima u pripremnoj utakmici svog kluba sa Kaliteom, članom druge lige Grčke.

Iako je podržan od strane uprave kluba, ubrzo nakon toga, iskusni stručnjak je napustio AEK nakon poraza njegove ekipe od Olimpijakosa rezultatom 3:1, zbog čega su Atinjani sa svega četiri boda iz četiri kola plasirani tek na 13. poziciji u grčkom prvenstvu.

Nakon AEK-a, kao šef stručnog štaba sedeo na klupi kiparske Omonije (2010) i grčkog Atromitosa (2012).

Krajem decembra 2019. imenovan je za novog selektora Bosne i Hercegovine.

Zaista impresivna biografija, a o kome biste voleli da čitate u narednoj epizodi “Priča iz kraja”?

PRIČE IZ KRAJA Put Galića od rata preko Proletera do Partizana

OBAVEZNO POGLEDAJTE: BRAVO PIKSI – BRAVO MITROGOL! | Fudbalski kutak: Udarac iz ugla #48